Sprzęt do lonżowania

Do lonżowania konia potrzebna jest przede wszystkim lonża (około 8-10 m), bat do lonżowania oraz kawecan lub kantar. Opcjonalnie potrzebny może być pas do lonżowania, ochraniacze na nogi oraz wodze pomocnicze (wypinacze, tzw. sznurek czy czarna wodza). Wodze pomocnicze stanowią jednak doraźną pomoc jeździecką i nie powinny być używane jako stałe narzędzie treningowe. Wodze pomocnicze powinny być stosowane zawsze przez osobę doświadczoną (instruktor, trener, długoletni jeździec). Źle założone i zbyt często stosowane mogą spowodować urazy u konia.

Wypinacze pokazują koniowi poprawne ustawienie głowy i szyi. Stanowią one jednak doraźną pomoc jeździecką. Na co dzień, by koń mógł prawidłowo rozwijać mięśnie grzbietu i szyi oraz ćwiczyć utrzymywanie równowagi, trening powinien opierać się na rozluźnieniu konia. Wypinacze powinny być stosowane zawsze przez osobę doświadczoną (instruktor, trener, długoletni jeździec). Źle założone i zbyt często stosowane mogą spowodować urazy szyi u konia.

Czambon to pomoc treningowa, która uczy konia prawidłowego ustawienia głowy i szyi. Jest to doraźna pomoc jeździecka, która nie powinna być stosowana jako stały element treningu zarówno z ziemi, jak i w siodle. Czambon powinien być stosowany zawsze przez osobę doświadczoną (instruktor, trener, długoletni jeździec). Źle założony i zbyt często stosowany czambon może spowodować urazy szyi u konia.

Bat do lonżowania powinien mieć długość od 1,5 do 2 m, z dodatkową linką o długości około 2 m. Taka długość umożliwia skuteczne kierowanie koniem z odpowiedniego dystansu. Bat do lonżowania służy do poganiania konia, a nie do bicia z powodu nieposłuszeństwa, które często wynika ze zbyt wysokich wymagań stawianych koniowi podczas lonżowania i – często- zbyt długiego czasu lonżowania (często na przypadkowym, męczącym podłożu).

Kawecan to specjalne ogłowie do lonżowania. Nie posiada ono wędzidła, a na nachrapniku znajdują się trzy pierścienie do przypinania lonży. Wewnątrz skórzanego nachrapnika często znajduje się łańcuszek, który dostosowuje się do kształtu nosa konia i pozwala na precyzyjne przekazywanie sygnałów. Kawecan oddziałuje bezpośrednio na nos konia, a nie na jego żuchwę jak ogłowie z wędzidłem.

Lonżowanie konia bez pasa do lonżowania spotyka się bardzo często. Pas ułatwia przypięcie pomocy treningowych,  jednak nie są one konieczne do przeprowadzenia treningu.

Lonżowanie, czyli praca z ziemi poprawia kondycję konia, rozwija mięśnie i poprawia równowagę konia. Lonżowanie to praca nad rozluźnieniem i nauka prawidłowego ruchu bez obciążenia.

Lonżowanie konia można wykonywać 2-3 razy w tygodniu jako uzupełnienie treningu. Ponieważ praca na lonży odbywa się na okręgu, nadmierne lonżowanie może obciążać stawy, dlatego ważne jest, by dostosować częstotliwość do kondycji i wieku konia. Ważne jest też podłoże, na którym lonżujemy. Powinno być równe, by koń się nie potykał oraz niezbyt kopne (zbyt miękki piasek), by nie przeciążać ścięgien.

Czas lonżowania zależy od kondycji konia, ale zazwyczaj trwa 20-30 minut. Nie powinien być zbyt długi i trwać tyle samo co trening w siodle. Lonżowanie odbywa się na okręgu, co powoduje nierównomierne obciążanie stawów. Jest to tak samo ciężka praca dla konia jak pod siodłem. Jeśli jednak trening trwa około pół godziny, a kierunki ruchu konia są regularnie zmieniane, nie będzie miał on negatywnych skutków. Ważne jest kilkunastominutowe rozstępowanie konia przed i taki sam spacer po pracy na lonży, najlepiej w ręku.